متعال در تحقق اين فعل دست داشته باشند آيا اين جمع بر وجه حقيقت استعمال شده است ؟ چرا حضرت خضر در اين يك جا گفت : « أردنا ؛ من و خدا خواستيم » و در جاى ديگر گفت : « أردت ؛ من خواستم » ، حال اين كه فاعل خودش بود ؟ آيا مىشود به وجهى اين صيغه‌هاى جمع را بر حقيقت حمل كرد ؟ اگر كسانى وجود داشته باشند كه اراده آن‌ها اراده خداوند متعال باشد چطور ؟ در قرآن كريم آمده است : « وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ » ؛ « 1 » و آن‌ها تنها فرمان او را اجرا مىكنند . اين‌ها طبق مراتبشان مأمورين و جنود خداوند متعال هستند . چون جنود نيز مراتب دارند . مطلب دوم . در قرآن مجيد در موارد زيادى فاعل ، يك شخص معيّن است كه همه مفسّران اتّفاق نظر دارند كه اين فعل از او سر زده است ؛ ولى وقتى خداوند متعال فعل را حكايت مىكند به صيغه جمع مىآورد . در مورد ديگرى دو نفر به طور مشخّص فاعل كارى هستند ، ولى فعل به جمع اسناد شده است . ما در اين باره به اجمال در ذيل آيه ولايت سخن گفته‌ايم . صدقه‌اى كه در حال ركوع واقع شد از شخص اميرالمؤمنين عليه السلام بود ، ولى فعل به صيغه جمع آمده است ، آن جا كه مىفرمايد :

--> ( 1 ) . سوره انبياء ( 21 ) : آيه 27